Loading...
GenelKişisel GelişimMotivasyon

İnsan Açlığı

Yalnız kalma isteği bir iç güdü müdür sizce? Bence evet. Her insan yalnız olmaya mahkumdur bir bakıma ve bu hep böyle gidecek. Her şeyden önce size sizden daha çok etki edecek, sevecek veya dinleyecek başka bir varlık yok bu dünyada, ilk önce bunu kabullenmemiz gerekiyor. Fakat biz ne yapıyoruz? İnsanlara, eşyalara, durumlara çok fazla anlam yükleyip bir türlü kendimizi kendimize bırakmıyoruz / bırakamıyoruz.

Neden yalnız kalmak istemediğimizi düşünelim şimdi de. Ben size kendi sıkıntımı anlatayım, kafamda beni rahatsız eden ve üstesinden gelemediğim konular varsa asla yalnız kalmaya tahammül edemiyorum. Düşünmeye korkuyorum ve belki de karar vermekten ama o kararlardan mutlu olamamaktan. Aslında verdiğimiz kararlardan korkacak son kişileriz çünkü her şeyi kendimize göre, kendi isteğimizle yapıyoruz fakat işte maalesef bunların yanlışlığını belli anlardan veya yaştan sonra anlıyoruz. Benim son birkaç ayım bu konuyu irdelemekle geçti ve sonrasında fark ettiğim şey ise yalnızlığın en büyük erdem olduğu. Bazen kafandaki düşünceler ve iç sesinle susup camdan dışarıyı izlemek bile dünyanın en güzel şeyi haline gelebiliyor. İnsan bazen kaçacak yer arıyor bazen ise çok kalabalık bir kafede bile kendi yalnızlığına kavuşabiliyor.

Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımla sohbet ederken o gün yalnız başıma öğlen yemek yemeye gittiğimi anlattığımda, arkadaşım hem şaşırıp hem üzüldü, “Söyleseydin ya ben seninle gelirdim “dedi. Oysaki ben kendi kendime vakit geçirmek istemiştim. Bu en az iki kişili bir grup olarak hareket etme alışkanlığının nerden geldiğini çok merak ediyorum çünkü bazen çok abartılıyor. Fark ettiniz mi yemekhane, restoran, okul, sınıf gibi yerlerde tek başına gördüğümüz insanları yalnız veya arkadaşsız diye nitelendiririz. Aslında onlar için üzülerek geçirdiğimiz zamanı kendimiz için üzülerek geçirmeliyiz çünkü çevremizde hep diğer insanlar var. Hiç kendimizi dinliyor muyuz? Ne istediğimizi, neyden hoşlanıp hoşlanmadığımızı günler geçtikçe kendimize soruyor muyuz? Biraz bunun eksikliği var bizlerde, çevremizde sürekli insanlarla daha mutluyuz -ama belki mutlu değilsiniz, kendinize sorun.- kendimize bir mola veremiyoruz. İnsan açlığı olarak tasvir edilebilir belki bu.

Peki sizin insan açlığınız hangi düzeyde? Kendinizi dinlemeyi bir alışkanlık haline getirdiniz mi?

 

2 comments
Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir